Środa, 18 września 2019 r. imieniny: Ireny, Irminy, Stanisława Środa XXIV tygodnia okresu zwykłego | Święto Św. Stanisława Kostki

Kurs Przedmałżeński

Kurs Przedmałżeński 11 grudnia 2012 wyświetleń: 1149

KATECHEZA W ROKU WIARY - 16.12.2012

Prawo naturalne. Coraz częściej jesteśmy świadkami lekceważenia podstawowych zasad moralnych, przekraczania kolejnego tabu i szokowania opinii publicznej. Zdarza się, że niektóre zachowania są tak bulwersujące, że nazywamy je wprost nienaturalnymi. Kiedy pijana matka naraża swoje dziecko na śmierć, mówimy o zachowaniu przeciwnym naturze matki. A jakże nazwać tortury w hitlerowskich czy stalinowskich obozach? Czy nie były to zachowania wbrew naturze człowieka?

Natura osoby ludzkiej jest podstawą prawa naturalnego. Słowo natura pochodzi z łaciny i oznacza - urodzić się. W naturze rodzącego się człowieka szuka się tego, co jest niezmienne. W prawie naturalnym chodzi o odkrycie takich wartości, które zabezpieczają godność osoby. Prawo naturalne chroni więc najważniejsze wartości ludzkie. Uczy czynienia dobra i unikania zła. Bez znajomości prawa naturalnego człowiek porusza się w życiu tak, jakby szedł po polu minowym.

Chrześcijanin wie, że twórcą natury ludzkiej jest Bóg. Dlatego człowiek, obdarowany mądrością i dobrocią Stwórcy, umie odkrycia w swojej naturze dobro, które powinien czynić, i zło, którego powinien unikać. Katechizm Kościoła Katolickiego mówi, że „prawo naturalne wyraża pierwsze zasady kierujące życiem moralnym. Pokazuje jak dążyć do Boga, który jest źródłem i sędzia wszelkiego dobra (…), jak również uczy uznawać drugiego człowieka za równym sobie” (KKK 1955).

Moralnego prawa natury nie można mylić z prawami biologicznymi i psychicznymi, które opisują biologowie i psychologowie. Moralne prawo natury odkrywa ludzki rozum, który pyta o cel życia i określa właściwe lub niewłaściwe sposoby jego osiągania. Rozum ludzki, oświecony przez wiarę w Boga, analizuje biologiczne i psychiczne dążenia ludzkie i widzi, które przynoszą korzyć, a które mogą nieść szkodę.

Normy prawa natury zawierają najpierw takie ogólne zasady moralności jak: czyń dobro, unikaj zła; nie czyń drugiemu tego, co tobie niemiłe; postępuj tak, aby drugi człowiek był zawsze celem, a nie środkiem do celu. Konkretniejsze zasady prawa natury zapisane zostały w Dekalogu, który Bóg objawił na Synaju. W Dekalogu zawarte zostały nakazy i zakazy dotyczące najważniejszych wartości życia ludzkiego. Należą do nich: związek człowieka z Bogiem, rodzina, życie ludzkie, integralność seksualna (czyli czystość), własność człowieka i prawda.

Współczesną świecką wykładnią prawa natury są prawa człowieka, sformułowanych po II wojnie światowej. Właśnie w czasie wojny doszło do pogwałcenia prawa naturalnego, co owocowało nieopisanymi cierpieniami milionów ludzi. Przed sześćdziesięciu laty Organizacja Narodów Zjednoczonych przyjęła Powszechną Deklarację Praw Człowieka, w której państwa zobowiązały się przestrzegać podstawowych zasad prawa natury. Znalazła ona poparcie w nauce Kościoła.

Historia Dekalogu i podstawowych praw człowieka pokazuje, że prawo naturalne ma dwie cechy: jest powszechne i niezmienne. Powszechność i niezmienność oznacza, że dotyczy ono wszystkich ludzi, we wszystkich czasach, niezależnie od rasy, kultury i religii. Pośród różnorodności kultur prawo naturalne pozostaje norma łączącą ludzi między sobą i nakładającą na nich, mimo nieuniknionych różnic, wspólne zasady.

Zapamiętajmy: „Prawo naturalne, zapisane przez Stwórcę w sercu każdego człowieka pozwala rozpoznać rozumem czym jest dobro i zło. Jest ono powszechne i niezmienne, i określa podstawę fundamentalnych obowiązków oraz praw konkretnej osoby i każdej wspólnoty ludzkiej. Na nim musi opierać się także każde prawo cywilne. (KKK 416).

aktualizowano: 2012-12-28
Parafia św.Józefa | ul.św.Jana Chrzciciela 1, 73-110 Stargard Szczeciński
biuro@swjozef.stargard.pl